නංගිගෙ මාලේ-01

මට අද උදේ පාන්දරින්ම ඇහැරුනේ කාක්කෙක්ගෙ කෑ ගැහිල්ලකට. මම එක ඇහැක් ඇරලා ඇඳ අයිනෙ ටේබල් එක උඩ තිබුන ටයිම්පීස් එක දිහා බැලුවා. ඒකෙ එලාම් එක මගෙ අතින් 'බැරි වීමකින්' සවුත්තු වෙලා තිබුනේ.  අපෝ තාම නවය හමාර පහු උනා විතරයි. අර කාලකණ්නි කාක් හින්දා අද පාන්දරින් ඇහැරෙන්න උනා. වෙනදා නම් මාව අහරවන්නෙ අම්මගෙ බාල්දිය හරි චමියගෙ බාල්දිය(කට) හරි තමයි.

මම කොට්ටෙ අරගෙන ඔලුව වහගත්තෙ තව ටිකක් නිදි සැප විඳින්න හිතාගෙන. ඒත් නිදිමත මේ ටිකට කොහේ ගියාද මන්දා. නින්ද යන්නෙ නෑනෙ. මම නැගිටලා බෙඩ් එකේ වාඩි උනා. අන්න එතකොට තමයි මට ඇහුනෙ කටහඬවල් දෙකක්. එකක් අම්මගෙ. අනෙක.......?
හපොයි, චමියගෙ......
මේ පාන්දර කාක්කෙක් කියලා හිතිලා තියෙන්නෙ උගෙ කටහඬටද මන්දා.

ටිකක් වෙලා අම්ම එක්ක භජනෙ දාපු එකා මේ කාමරේ පැත්තට එනවා මට ඇහුනා අඩි සද්දෙන්. අදත් ඉස් ඉසෙල්ලම මුගෙ හඩු මූන දැක්කොත් අද දවසත් කාලකන්නි වෙයි. මොනවද කරන්නෙ? මම ඔලුව දෙපැත්තට ගැසුවා. එතකොට ඔලුවෙ කුනු එහාට මෙහාට වෙලා මොලේ පැහැදිලි වෙනවනෙ..

පිස්සා වගේ ඔලුව වන වනා ඉන්නකොට මම දැක්කෙ මගෙ කිලුටු රෙදි දාන කූඩෙ. මගෙ කොච්චර කිලුටු රෙදි තිබුනත් කවදාවත් ඒකට රෙදි දාල නෑ. කූඩෙ වටේට බිම තමයි දාන්නෙ.

තවත් හිත හිත ඉන්නෙ නැතුව මම පැනපු ගමන් ගත්තා කූඩෙ. දොර අයිනට වෙලා ඒකත් උස්සගෙන හිටියෙ ඌ ඔලුව දානකන්....

ඉතිරිය කියවන්න >)))>

මොකද හැබෑටම කොරන්නේ?......

යාලුවනේ.
මම අලුත් කතාවක් ඉක්මනින්ම දෙනවා කියලා ගියා ගියාමයි ආවෙත් අද.  :D
 
තරහා වෙන්න එපා ඉතින්. ඒත් මට නිකන් මොකක්ද වගේ තිබ්බා ඊලඟ කතාව ලියන්න.
මගෙ ඔලුවේ කතා දෙක තුනක් තියෙනවා ගොඩ ගැහිලා. කොයික ලියන්නද මන්දා ඉස්සෙල්ලම. මම මුලින්ම ලිව්ව එක ටිකක් ලොකු බැරෑරුම් එකක් හින්දා මම තීරණ
ය කලා ඊලඟට සිම්පල් ප්ලෑන් එකක්ම ලියන්න ඕනි කියලා.  ඒත් ආයෙත් මම හිතුවා මේ ලියපු එකේ හැටියට සිම්පල් 1ක් ලිව්වොත් කට්ටියට එපා වෙයි කියලා.
ආයෙත් ටිකක් කල්පනා කරලා හිතුවා මේ ලිව්වා වගේම දිග එකක් ලියන එක හොඳයි කියලා. ඒත් කට්ටියට කම්මැලි හිතේවිද මන්දා. කතාව දිග උනාම ගොඩක් ඇද ඇද යැවෙනවාමනෙ. 

ඉස්සෙල්ලම කොයික ලියන්නද මන්දා.   ඒ විතරක්ද? මගෙ ඔලුවේ කතා වලට වඩා ගොඩක් දේවල් තියෙනවා ලියන්න නම්. ඒත් කතා කියවන්නනෙ ඔයාලා එන්නෙ. ඉතින් කතා නැතුව වෙනින් දේවල් ලිව්වොත් ඒත් එපා වෙයිද කියලා මට හිතෙනවා.
( එහෙම වෙයි කියලා චමියත් මාව බය කරනවා. )
කාටවත් එපා වෙන්නෙ නැති එකක් ලියන්න මම දහ අතේ කල්පනා කරනවා. කල්පනාව මිසක් ලියන්න කම්මැලී. දෙතුන් පාරක්ම ලියන්න ලෑස්ති වෙලා ආයෙත් මම හිතනවා.

මේක මන් හිතන්නෙ අලුතෙන් බ්ලොග් එකක් ලියන්න පටන් ගත්ත ගොඩක් දෙනෙක්ට හැදෙන ලෙඩක්.... තමන් ලියන දේ කට්ටියට අල්ලලා යයිද? නැත්නම් එපා වෙයිද? බයේ බෑ......

මොකද හැබෑටම කොරන්නේ?......   :-(

චමියගෙ භාණ්ඩේ-13 අවසානය.

                                                                                                මුල් කොටසට...
"ඒ කොල්ලා සුදුයි. පෙනුමයි...
දිග කලිසමක් ඇඳන් ඉන්නෙ. ඒ හින්දා කකුල ගැන මොකුත් කියන්න බෑ මට.
මිනිහ එතනින් හෙල්ලෙන්නෙත් නෑනෙ.
නැත්නම් තුවාලෙ ලොකු හින්දා කොර ගහන්න ඉඩ තියෙනවා.
 මේ මිනිහ නැති වෙලාවට වයිෆ්ගෙ තනියට තියලා ගිය කෙනෙක් නම්, ගෙදරට ගොඩක්ම විශ්වාසවන්ත කෙනෙක් වෙන්න ඇතිනෙ."

"ඔව් ඉතින්?..."

"ඉතින් සර් තනියම ඉන්න ගෑනියෙක් ලඟින් ලස්සන කොල්ලෙකුත් තිබ්බොත්?..."

සාජන් මහත්තයගෙ කට කොනකට හීන් හිනාවක් ආව...
"ඒකත් හැබෑව.."

"මට හිතෙනවා සර් මේ දෙන්න අතරේ මොකුත් සම්බන්ධයක් තියෙන්න ඇති. ඒත් මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් දෙන්න අතර ඇති වෙලා ඒක ලොකු රණ්ඩුවකට හැරිලා මේ කොල්ලා මේ අපරාදෙ කලා කියලා...."

"ඔව්.. ලස්සන කොල්ලෙක් හින්දා තනිපංගලමේ ඉන්න කෙල්ලෙක්ගෙ හිත යනවා තමයි. අනික තනියම ඉන්න තරුණ කෙල්ලෙක්නෙ..."

"මේ කොල්ලාම මේක කරා කියලා තවමත් හිතන්න බැරි උනත් කරපු අපරාධකාරයට තියෙන්න ඕනි හැඩහුරු

ඉතිරිය කියවන්න >)))>

  • ආයුබෝවේවා

මේ වෙලාවේ

© 2013  boothspider.blogspot.com. Powered by Blogger.